20-10-08

Goan

 

Locatie: zaterdagavond, verjaardagsdineertje voor mijn vader, Laird en ikzelf (idd, tons of libras in de familie)

Aanwezig: bovengenoemde feestvarkens, mama, Tante, broer en de Doorzichtig Gerokte (aka Morticia, aka bitch from hell, aka mijn broer zijn vriendin).

Mood: redelijk bitchy vanaf het begin (uitsluitend komende van de Doorzichtig Gerokte en gericht op oa mij, het medisch personeel van de VUB, mijn nicht haar vriendje etc...)

Eerste afbrekende tirade kwam al voor 10 minuten na aankomst, toen uitkwam dat ik als gynaecologe een zekere Dokter L heb die volgens de DG (die zelfs een rood hoofd kreeg van zich erin op te jagen) incompetent, slecht, niet capabel en nog meer van dat was. Waarna er naar aloude gewoonte een hele litanie kwam over het UZ Jette, nochtans de plaats waar zij ook haar geneeskunde gedaan heeft en haar diploma behaald.

Maar bon, volgens de DG trekt de VUB op niets, kan je er geen faam maken in academisch onderzoek en betalen ze slecht dus blijven er volgens haar enkel de slechte elementen over. (met zijzelf, broer en mijn vader in de ruimte die allen hun geneeskunde aan de VUB/ULB hebben gedaan, moet je weten....)

Laird en ik lieten deze tirade, die we al minstens 10 keer gehoord hebben, rustig paseren, terwijl we haar eigenlijk negeerden.

Tante bleek hier echter nogal van geschrokken zoals ze me later vertelde, omdat ze vond dat DG mijn vertrouwen in de personen aan wie ik mijn zwangerschap en bevalling toevertrouw, niet zo mocht ondermijnen.

Ok, toegegeven, ze heeft een punt. Maar dat zou enkel gelden zou ik mij iets aantrekken van DG's galspuwerij op alle andere vrouwelijke dokters die op de wereld rondlopen.

Not, dus.

Eerste hindernis genomen, op naar de rest van het gezellig samenzijn.

Begint DG aan tafel met een gemeen glimlachje te steuken over wat we gaan doen met mijn schoonmoeder's eis om meter te worden.

Ik draai rond de pot, geef haar geen antwoord en stuur haar met een kluitje in het riet, tot ik mijn moeder doodleuk tegen Tante hoor verkondigen dat beide broers peter zullen worden.

DAT WAS EEN STAATSGEHEIM! (note to self: mijn moeder NOOIT meer een geheim toevertrouwen)

Soit, ik weiger op het onderwerp in te gaan, tot DG mij venijnig aankijkt en slist dat ik mijn peter beter buiten de familie zoek want dat 'ZIJ' niet geïnteresseerd zijn.

"Ik vraag het ook niet aan JULLIE," antwoord ik poeslief, "maar aan MIJN broer."

"Uw broer luistet toch altijd naar wat ik zeg en IK wil het niet." verkondigde Her Bitchyness dan maar doodleuk en met een zelfvoldane grijns, terwijl ze haar arm rond broer's schouder sloeg.

Broer in kwestie zat ondertussen als een geslagen hond de situatie te ondergaan en trok zijn mond niet open. (daar moet je 40 jaar oud voor geworden zijn...)

Zeggen dat ik nogal geshockeerd was, is een understatement....

Ik heb de DG dus maar de rest van de avond straal genegeerd en na een slapeloze nacht waarin mezelf voor vorte vis heb uitgemaakt omdat ik zo beleefd tegen DG ben gebleven, besloot ik gisteren broer dan maar op te bellen om hem te vragen hoe het nu zat.

Enkel naar hem bellen om mij te overtuigen dat de DG me aan het opjutten was en dat mijn broer zich niet door haar liet manipuleren tot het afwijzen van zijn zuster.

En wat is zijn antwoord op de vraag 'wil je peter van één van mijn kindjes zijn? wil jij er voor mijn kinderen zijn als Laird en ik naar de eeuwige jachtvelden gaan? jij mijn enige broer'???

'Nee'.

Een doodleuke 'neen'.

Gevolgd door 'het is een gezamenlijk beslissing die we genomen hebben en je weet: DG en baby's dat ligt nogal moeilijk'.

Ik heb het gesprek nogal snel afgerond, broer leek zich van geen kwaad bewust, en toen kwamen uiteraard de waterlanders.

Het meisje in me dat al heel haar leven naar haar grote broer had opgekeken huilde voor het verlies van hun band, huilde om wat ze al langer wist, namelijk dat DG haar broer zo heeft gebrainwashed dat zijn familie niet meer voor hem telt, huilde omdat ze besefte dat ze helemaal geen betekenis in haar grote broer's leven heeft en hij blijkbaar geen gevoelens meer voor haar koestert.

Maar wat begon toen broer toeliet dat de Doorzichtig Gerokte op mijn trouwfeest verscheen in een zwarte doorzichtige jurk (hence the nick), het onbegrip over zijn afstandelijkheid, het goepraten van zijn gedrag, is gisteren dan ook geëindigd.

Mijn spreekwoordelijke emmer mag dan wat het mijn broer betreft nog zo groot zijn als het spaarbekken van Nieuwpoort, toch geraakt die ook soms vol.

Ik ben het beu, ik heb hem niet nodig. Voor iemand die zo weinig consideratie heeft voor zijn familie, zwijgend toelaat dat DG zijn ouders beledigt in volle restaurant, zijn zuster voor 300 man beledigt op haar trouw en hem verplicht te weigeren een peterschap te aanvaarden (en dan vernoem ik nog niet de miljarden steken die DG al 15 jaar bij elke ontmoeting tot me richt), wel: voor zo iemand doe ik geen moeite meer.

Ik heb een prachtige familie, een pracht van een man, schatten van ouders, tantes, nichten en neven, en ik kon me geen betere schoonfamilie wensen, ja, zelfs mèt mijn schoonmoeder erbij ;-) (die eigenlijk enkel ivm onze trouw irritant was).

En binnen een halfjaar heb ik mijn eigen gezinnetje inclusief Beer en alles erop en eraan.

Ze mogen mekaar hebben Broer en DG, ze zijn mekaar blijkbaar waard. Ik hoop dat als hij later de balans van zijn leven maakt, hij op deze voorbije paar jaren zal terugkijken en zal zien dat hij iedereen die om hem gaf van zich vervreemd heeft, tot die mensen het hebben opgegeven naar hem uit te reiken en hem uiteindelijk maar hebben laten meesleuren door de kolkende stroom jaloezie en egoïsme van de DG...

Dus sluit ik af met de gevleugelde woorden:

DG en broer: goan.....

Goan fuck yourself

15:02 Gepost door Calypso in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: familie |  Facebook |

04-06-08

Roefelinksje

decoration

West-Vlamingen zijn een sterk volk. Dat wisten we al.

En ze doen heel geheimzinning over ziektes (vaak toch). Zo had mijn grootmoeder het steevast over 'het plaogsje' (dat op fluistertoon werd gezegd met een halve blik op de kinderen in de kamer om er zeker van te zijn dat ze het niet gehoord hadden) wat kon variëren van kanker over griep tot aambeien en alles wat daartussen ligt.

Tot hier de intro.

Nu to the point: kerstavond wordt altijd gevierd bij mijn ouders in Limburg en kerstdag gaat door bij Laird's familie aan t'zeetje, wat altijd een heksenketel is.

Aanwezig zijn de organiserende tante, kinderloos, haar jongste zus mijn schoonmoeder die twee kinderen heeft en twee kleinkinderen en de oudere zus die 6 kinderen heeft die elk minstens twee, meestal drie, kinderen hebben.

Dat allemaal plus partners: een (lawaaierig) zaaltje vol.

Temidden van al die chaos op kerstdag werd de echtgenoot van de oudere zus, nonkel H., een jaar of twee geleden onwel. (net het ééééééééééne jaar dat Laird en ik niet konden gaan en dus heel de pret gemist hebben)

Hij werd onwel in die mate dat hij zijn armen en handen precies niet goed meer kon gebruiken en nogal de kluts kwijt leek te zijn (limiet druppelde er wat kwijl uit zijn mondhoek).

Een 'roefelinksje' heet dat dan in de familie daar (go figure)

De man had overduidelijk een hersenbloeding gekregen en moest eigenlijk dringend naar het ziekenhuis.

Maar néééééén hoor! Wat doen de tough-love West-Vlamingen? Nonkel H op een stoel poten en zeggen dat hij maar flink zijn scampi's moest eten en dat het dan wel vanzelf zou passeren!!

Ik heb al gehoord van 'walk it off' als iets pijn doet maar 'eat it off'????

Aangezien nonkel H zijn handen niet meer kon gebruiken heeft tante I als trouwe echtgenote zijn scampi gesneden en ze hem gevoerd.

Raar o raar toen een paar uur later bleek dat de scampi niet voor een wonderlijke genezing van het roefelinksje hadden gezorgd en de familie toch wat ongerust werd.

Waarop men een ziekenwagen zou bellen, denk je dan? Moa nent ghasten!

Waarom al die heisa maken! Nonkel H is gewoon op zijn stoel gezeten tot aan een auto gebracht, hup tillen en hup in de auto kappen. Simpel.

Ziehier het recht van de sterkste in al zijn glorie.

(voor de bezorgde lezers: Nonkel H is ondertussen goed hersteld van de hersenbloeding die hem toch met een deels verlamde arm liet)

16:03 Gepost door Calypso in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kerstdag, familie, zee, west-vlamingen |  Facebook |